Srocze pióro, szkło morskie, klucz – to kilka wybranych kategorii przedmiotów z mojej prywatnej kolekcji rzeczy znalezionych, które składają się na tytuł mojej pracy magisterskiej realizowanej w latach 2023–2026 na Wydziale Intermediów krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod opieką doktora Krzysztofa Maniaka.

Wystawa ta jest podsumowaniem mojej dotychczasowej praktyki artystycznej rozwijanej wokół motywu zbieractwa. Kiedy zaczynałam swoją przygodę z tym tematem — jeszcze w czasie mojego dyplomu w Liceum Plastycznym w Tarnowie (2020) — nie byłam świadoma wagi, jaką zbieractwo pełni w mojej sztuce i życiu. Wówczas zresztą sam temat zbieractwa był raczej mało obecny w debacie publicznej. To się zmieniło. Z czasem uświadomiłam sobie, jak temat ten jest dla mnie ważny; zmieniła się także sytuacja samego zbieractwa jako dyskursu. Istotnym wydarzeniem promującym kulturę zbieracką w Polsce było z pewnością opublikowanie w roku 2024 w krakowskim wydawnictwie Karakter książki Patrz pod nogi. O zbieraniu rzeczy Kory Tei Kowalskiej; lecz również ubiegłoroczna wystawa zbiorowa „Zbieractwo” (2025), która miała miejsce w Galerii Pracowni Wschodniej w Warszawie, a w której miałam zaszczyt prezentować kilka swoich prac.

Sądzę, że temat ten będzie się nadal rozwijał i jestem przekonana, że będę aktywnie uczestniczyć w tym procesie. Zbieractwo ukrywa przed nami jeszcze wiele różnych aspektów, które w mojej ocenie, mają wciąż spory potencjał kulturotwórczy. Prywatnie natomiast, zbieractwo jest dla mnie aktywnością, która w dużym stopniu definiuje to, kim jestem. Jestem zbieraczynią. Gdy sięgam więc teraz ręką do lewej kieszeni kurtki, która od wkładania do niej ostrych elementów przedzieliła się na dwie części, znajduję tam: kawałek rozbitego naczynia w kropki spod mostu, pół łupiny rośliny strączkowej z ogrodzenia, gładki kamień z parkingu, plastikową rzecz z dziurką do kolekcji rzeczy z dziurką, ziemię, piasek, drobne włókna...